Δεν ήταν φάρσα. Δεν ήταν αστείο. Και σίγουρα δεν ήταν παιδαγωγική πράξη.
Το Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Σερρών επέβαλε συνολική ποινή φυλάκισης δύο ετών, εξαγοράσιμη προς 10 ευρώ ημερησίως, στη 60χρονη καθηγήτρια και διευθύντρια γυμνασίου, η οποία κρίθηκε ένοχη για παράνομη βία και σωματική βλάβη αδύναμων ατόμων, επειδή φίμωσε με κολλητική ταινία έναν 13χρονο μαθητή μέσα στην τάξη.
Η κατηγορούμενη άσκησε έφεση με ανασταλτικό χαρακτήρα, δηλώνοντας ότι αισθάνεται «αδικημένη». Όμως τα γεγονότα, όπως αποτυπώθηκαν στο δικαστήριο, είναι αμείλικτα.
«Το έκανα για πλάκα» – μια απολογία που σοκάρει
Στην απολογία της, η διευθύντρια υποστήριξε ότι όλα έγιναν «για πλάκα», ότι ο μαθητής «γελούσε» και ότι υπήρχε «συναίνεση των παιδιών». Περιέγραψε πως έβαλε ταινία στο στόμα του παιδιού για περίπου δέκα λεπτά, ώστε – όπως είπε – να συνεχιστεί το μάθημα, αρνούμενη ότι επρόκειτο για φίμωση.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, αποδείχθηκε διαφορετική.
«Το παιδί ήταν δεμένο» – οι μαρτυρίες που κατέρριψαν το αφήγημα
Καθηγήτρια που μπήκε αργότερα στην αίθουσα κατέθεσε ότι βρήκε τον μαθητή στο τελευταίο θρανίο με δεμένα χέρια, τον έλυσε και συνέχισε το μάθημα. Άλλοι μαθητές φέρονται να επιβεβαίωσαν ότι η πράξη αποδόθηκε στη διευθύντρια.
Το παιδί, σύμφωνα με τη μητέρα του, παρέμεινε δεμένο και τρομοκρατημένο καθ’ όλη τη διάρκεια της διδακτικής ώρας, ενώ η συμπεριφορά συνεχίστηκε και στο διάλειμμα.
«Θα σε κάνω μούμια» – καταγγελίες που βαραίνουν
Η μητέρα του 13χρονου – αντιδήμαρχος του Δήμου Εμμ. Παππά – κατήγγειλε ότι η διευθύντρια απείλησε τον γιο της και την επόμενη ημέρα, λέγοντάς του πως θα φέρει μεγαλύτερη ταινία για να τον δέσει πιο σφιχτά.
Παράλληλα, αποκάλυψε ότι το σχολείο δεν την ενημέρωσε ποτέ επίσημα για το περιστατικό, ενώ έκανε λόγο για πολλαπλές παλαιότερες διαμαρτυρίες γονέων και για ΕΔΕ που είχε διαταχθεί για προηγούμενη προβληματική συμπεριφορά της ίδιας εκπαιδευτικού.
Έξω από τα Δικαστήρια Σερρών, η μητέρα έστειλε ένα μήνυμα που ξεπερνά τη συγκεκριμένη υπόθεση:
«Τα παιδιά πρέπει να μιλάνε. Σήμερα ήταν το δικό μου παιδί, αύριο μπορεί να είναι το δικό σας.»
Σε μια εποχή που το σχολείο οφείλει να είναι καταφύγιο ασφάλειας και όχι χώρος φόβου, η υπόθεση αυτή λειτουργεί ως θεσμικό καμπανάκι. Όχι μόνο για τις ευθύνες των εκπαιδευτικών, αλλά και για την ανοχή, τη συγκάλυψη και τη γραμμή που – όταν ξεπερνιέται – δεν λέγεται πλάκα. Λέγεται βία.
Και η βία, ειδικά απέναντι σε παιδιά, δεν έχει άλλοθι. Δεν έχει χιούμορ. Δεν έχει «συναίνεση». Έχει μόνο συνέπειες.
